Blog-emoties-zijn-er

Gevoelens zijn er

Foto: Grino Cescoli

Als kersverse moeder, was ik niet te stoppen met het lezen van artikelen over hoe op te voeden, hoe omgaan met je kind enzovoort. Ondertussen kan ik die drang om op te voeden ‘zoals het hoort’ beter loslaten. Al zijn er wel wat dingen blijven hangen. Dingen die ik ook als stembevrijder wel interessant vind. En deze deel ik graag met je:

Er zijn zoveel manieren om te troosten, om verdriet te stoppen of vermijden, om te sussen. We weten als volwassene niet altijd goed hoe om te gaan met negatieve emoties. Bij onszelf, bij anderen. We wrijven kinderen over hun buikje, sussen luid, zeggen “Stil maar”, negeren de emotie, willen de aandacht niet trekken op straat, zijn met wat anders bezig, willen er zo snel mogelijk van af.

Emoties komen en gaan

Ik herken de reflexen, en ik kan er ook kwaad van worden. Gevoelens zijn er gewoon. Ook bij volwassenen. Ze kunnen voor het oog wel weg zijn, maar op de achtergrond blijven ze aanwezig. Verdriet, kwaadheid, angst, maar natuurlijk ook vreugde. Want hoe vaak ga je voor een bescheiden glimlachje in plaats van uitbundige vreugde? Of huppelen?

Ik zie het zo vaak in mijn werk. Het is goed om de gevoelens er even te laten zijn, te delen. Omdat we onze gevoelens niet willen voelen, gaan we eten, drinken, afleiding zoeken.
Maar als je ze er even laat zijn, ze even helemaal voelt en deelt, kan het ook weer gaan. Emoties komen en gaan. Kijk maar naar een jong kind, dat het ene moment boos is omdat het iets niet wil en vijf minuten later de vrolijkheid zelve is.

Beste bedoelingen

Enkele jaren geleden was ik – vlak nadat ik mijn zoon had verloren – op een familiefeest. Waar niemand ons verlies benoemde. Ik werd er kwaad van. Mijn moeder bleek te hebben gevraagd om het er niet over te hebben. Met de beste bedoelingen. Ze dacht dat mijn verdriet anders alleen maar groter zou worden. Terwijl mijn vriend en ik ons daardoor juist eenzamer voelden, omdat niemand geïnteresseerd leek te zijn in onze pijn en verlies.

Emotie is oké

Natuurlijk doen we zulke dingen met de beste bedoelingen. Je wil dat die geliefde niet meer verdrietig, bang of kwaad is. Maar door te sussen of vermijden, ga je niet echt in gesprek. Je geeft geen ruimte om het verdrietige of boze gevoel te bespreken.
“Er is niets aan de hand en ik moet snel stoppen met huilen”, denkt een kind daardoor al snel. Het leert totaal voorbij te gaan aan zijn of haar gevoelens. Het gaat geloven dat verdriet, boosheid of kwaadheid slecht of ongepast zijn.

Aandacht

Maar de beste manier is ruimte geven aan de emotie van de ander, zonder dat het weg hoeft. De beste manier is om ruimte te geven aan je eigen emotie. Je hoeft niets te zeggen. Je hoeft niets te veranderen. Gewoon aanwezig zijn. Met aandacht. Bij het verdriet, de kwaadheid, de teleurstelling, woede, pijn, angst. Laten merken, dat je het begrijpt. En dat het oké is dat het verdriet of woede of andere emotie er is. Bij de ander, bij jezelf.

Floormails! Laat je inspireren met oefeningen, blogs en vragen

Deel dit artikel

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email

Groetjes van Floortje

LAAT JE HOREN

Oef
spannend!

Ik hoop dat jij deze maand bij 1 van de 10 gegadigden voor de gratis kennismakingssessie zit. Ik laat het je snel weten!

Cookies, je weet wel, van die onzichtbare dingen die je niet kan eten! Deze website gebruikt ze ook om je nog beter van dienst te zijn. Ga je voor een optimaal werkende website klik dan op accepteren. Veel leesplezier!

Bedankt voor je inschrijving! Wat leuk dat je me nu gaat lezen!

Je ontvangt vanaf nu elke 2 weken een Floormail in je mailbox.

Ergens op reageren? Stuur me dan een mailtje!